Hello Nour, Yassin en Ibrahim

Voetballers van het Kennedyplantsoen

Nour (17) en Yassin (16) staan te kletsen bij het fonteintje op PKP. Ze chillen wat met de bal, wanneer Arjen hun kant op loopt om hallo te zeggen. Luna (15) komt ook bij het gesprek en ze praten wat over voetbal, de buurt en het plein. ⁠

“Heb je de tekeningen van de gemeente al gezien?”, vraagt Arjen. “Daar kun je zien wat de plannen voor het plantsoen zijn.” Yassin heeft ze al gezien, maar Nour nog niet. Samen nemen ze een kijkje bij Hoodlab, want Arjen geeft aan dat hun stem belangrijk is. Ze gaan aan de gele picknicktafel zitten en het gesprek komt op gang. Ibrahim (17) komt er ook bij staan. ⁠

De boys zijn onderdeel van de jongeren die van voetbal houden. Het pleintje op het PKP is hun plek. “Tuurlijk, van de hele buurt, maar wij maken er veel gebruik van.”, geven zij aan, want naast hun generatie zijn ook de oudere jongeren en de nieuwe kids er vaak te vinden.⁠

Sommige van deze boys zijn in gesprek gegaan bij het stadsdeel over het nieuwe Kennedyplantsoen en hebben mee ‘ontworpen’. Het werd niet echt ervaren als mee ontwerpen, want de oudere buurtbewoners klaagden vooral over het geluidsoverlast.

De jongeren vertellen dat de ouderen uit de buurt in de meerderheid zijn. En dat er een aantal buurtbewoners zijn die klagen. De geluiden dat de jongeren provocerend gedrag vertonen wordt vanuit hun perspectief anders belicht. Als de ‘buurtbewoners die klagen’ ons zien chillen en wij zien ze stiekem een foto maken, dan gaan we reageren. 

Nour wijst naar de kaart. De locatie van het voetbalveldje is een belangrijk onderdeel van het gesprek. Bij de RAI? “Nee, zeker niet. Dat is veel te ver. Voor ons, voor de kleintjes. Dit is onze buurt toch. Waarom moeten we helemaal daar gaan?”

Nee hier is onze plek. Al jaren. Veel van de klagende mensen zijn de nieuwe bewoners. De ouderen mensen die hier al langer zijn zoals Herman en Fais, die klagen niet. Maar die kennen ons ook, en gunnen het ons. 

Bewoners weten toch ook dat als ze aan een plein gaan wonen dat er wordt gespeeld? En dat we lachen en plezier maken. Waarom, mag dat niet dan? Ze willen dat we alleen stil zijn. Huiswerk maken? ;). Luna knikt instemmend en bevestigd het. 

Maar de locatie van het nieuwe veld op het Kennedyplantsoen kan verschillend zijn. Het liefste op de oude plek, maar hoeft niet. Aan de kant van de weg kan ook. Ja, en als het verplaatst wordt, naar achter die boom… dan wel groter.

Want eigenlijk is het veldje te klein. We spelen 4×4 en 5×5. We spelen ‘in de pass’, dat is ons spel zegt Nour. Kijk, bij Vechtstraat, dat is veels te groot. Moet je bijna met elftal zijn. En Winterdijk, ja iets groter wel dan die.

“Met hoeveel jongeren uit de buurt maken jullie gebruik van het plein?” vraagt Arjen. Alleen de jongeren en oudere jongeren, tussen 15 en 20 zeg maar. Iets van 20 denk ik, misschien 25 zo. Er wordt veel gebruik van gemaakt.

Kunstgras is een minimale vereiste van de jongeren. Vandaag de dag kun je niet meer met een stenen pleintje aankomen. Hier zit veel talent in de wijk, en wil je dit talent ondersteunen dan helpt kunstgras om meer en vaker te voetballen.

De tribunes moeten blijven. Voor de ouderen en de toeschouwers. Ook een dug out achtige plek, of goed bankjes. Niet die we kapot gaan maken, maar gewoon chille bankjes. Dan houden we het netjes.

Het waterkraantje is al een tijd lang stuk. “Het staat ook onhandig.” zegt Yassin. “Midden op het pleintje aan de zijkant wel, maar daar komt de bal ook en dan is het vet glad. Glijden we wel eens uit. Het is gewoon gevaarlijk.”

Één van de wensen is dat het nieuwe pleintje licht heeft. Het wordt vroeg donker in Nederland. Er klaagt een bewoner over licht en vervolgens gaat de verlichting op het pleintje veel vroeger uit dan 22.00 uur. Waarom?

Het tijdslot wanneer de jongeren gebruik maken van het plein is tussen 17.00 – 22.00. Soms tot 22.30, soms vanaf 18.00 – 19.00. Er is genoeg tijd voor de hele buurt om ook gebruik te maken van het pleintje. “Ook kleintjes en meiden?” checkt Arjen. Ja.

Een roze voetbalveld? “Nee dat zeker niet!” roepen ze lachend. Gras is toch groen, niet roze. Ja tuurlijk mogen er ook meiden komen voetballen. Ze voetballen hier maar weinig. Maar we kunnen het toch samen gebruiken. Ja doe de penaltystip roze.. ;). 

Arjen nodigt de jongens uit voor een gesprek met mensen van het stadsdeel. “Ja, we komen wel. Niet met teveel, dat wordt ruina (oorlog op z’n Marokkaans).” zegt Ibrahim lachend. De eerste contacten zijn gelegd en dialogen op gang. 

Wegens privacy redenen zijn sommige namen veranderd.

Auteur: Arjen Heus
Photographer: Tommy Köhlbrugge
Benieuwd naar onze buurtprojecten? Check Kennedyplantsoen!